Çocuğumun Terapiye İhtiyacı var mı? (I)

Çocuğumun Terapiye İhtiyacı var mı?
  • 1 Star
    Loading...

Çocukların duygusal ve davranışsal problemleriyle uğraşmak zordur. Bu nedenle ebeveynler, bu problemlerin ne denli ciddi olduğu ve nasıl ele alınması gerektiği konusunda zorluk yaşar. Bazı üzücü davranışlar, taşınma ya da yeni kardeşin doğumuyla ilgili olabilir ve geçicidir. Bazı problemler ise çocuğun derslerini etkilemekte ve okul danışmanlarının yardımıyla çözülebilmektedir. Bu problemlerin bazen son derece ciddi boyutlar almaya başladığı görülür. Bu durumda terapi gerekli bir hal alır.

Çocuğun duygusal sıkıntılarını “sorun” olarak ele alıp almamak ebeveynlerin çelişkiye düştüğü bir konudur. Anne ve babalar fiziksel bir rahatsızlık baş gösterdiğinde doktora gitmekten çekinmez. Diğer yanda, çocuk ruhsal bir problem yaşıyorsa, bir terapiste danışmakta tereddüt ederler. Ebeveynler böyle bir terapinin içeriğini bilmediklerinden korkabilir ya da çocuklarının etkilenmesinden endişe duyabilir. Bazı ebeveynler çocuklarının problemini o kadar karmaşık görür ki, hayal kırıklığı ve çaresizlik duygusu nedeniyle bir şey yapamaz. Bazıları da çocuklarına objektif olarak bakmadıklarından problemli olup olmadığını anlayamaz.

Ebeveynlerin terapi konusunda endişeli olması son derece normaldir. Çocuklarının problemleri yüzünden kendilerini suçlayabilir, “Belki onunla daha çok zaman geçirmeliydim.” ya da “Daha katı kurallar koymalıydım.” gibi düşüncelere kapılabilirler. Kendisini suçlayan bir ebeveyn yardım almaktan kaçınır ve kendisini rahatsız eden bu düşünceyle yüzleşmek istemez.

Aileler çocukları için terapiye başvursalar da, bu konuda genellikle ilk harekete geçen, çocuğu gözlemleyen ve problemi açık bir şekilde gören okuldaki öğretmeni doktoru ya da danışmanı olur. Okul başarısı düşük ve sınıfta problem yaratan bir çocuğun velisine durum acilen haber verilir ve gerekirse yardım almaları konusunda tavsiyelerde bulunulur.

Duygusal problemlerin derecesini tespit etmek hiç kolay değildir. Sorunlarla karşı karşıya kalan bir ebeveyn kendisine, “Öfkesini ifade etme güçlüğü çekiyor mu? , “Hangi durumlarda daha stresli oluyor?” , “Davranışları yaşıtlarından farklı mı?” “Okulda kavgaya karışıyor mu?” “Başkaları onu şikâyet ediyor mu?” , “Potansiyelinin altında bir başarı mı sergiliyor?” “Öğretmeni şikâyetçi mi?” ya da “Kendine güveni eksik mi?” gibi sorular sorması gerekir.