Annemle Babamın Kavga Etmesinden Nefret Ediyorum (I)

Bütün çocuklar anne babalarının tartıştıklarına şahit olur. Bazı ebeveynler çocuklarının kavga sırasında ortamda bulunmasını hiç önemsemezken, bazıları da kapalı kapılar arkasında tartışır. Her iki durumda da çocuk, ortada ciddi bir olumsuzluk olduğunu anlar. Ebeveynler çocuklarının önünde kavga ettiklerinde onu korkutabilir ve çocuk, “Annemle hâlâ küs müsünüz?” ya da “Boşanacak mısınız?” gibi sorular sorabilir. Okuldayken bile bu durumu düşünüp endişelenmesi mümkündür. Bazen de taraf tutup, “Babama bağırma!” ya
da “Annemle böyle konuşma!” diyerek haklı olduğuna inandığı tarafı destekleyebilir. Bir çocuk kendisini anne babasının tartışmasından sorumlu tutabilir. Her ne kadar durum böyle olmasa da, “Odamı daha temiz tutsaydım kavga etmezlerdi.” ya da “Kardeşimle kavga etmeseydim, onlar da tartışmazdı.” gibi yersiz düşüncelere kapılabilirler. Yine de unutulmamalıdır ki, bu düşünceler onlar için son derece gerçektir. Açıkça yapılan tartışmalar bir yana ebeveynler bazen tartışmalarını çocuklarından saklamayı tercih eder. Çocuklarının üzülmesini, korkmasını ya da yaşadıkları zorlukları bilmesini istemezler. Kendi çocukluklarında yaşadıkları olumsuzlukları çocuklarının yaşamasını istemiyor da olabilirler. Fakat her şey yolundaymış gibi rol yapmanın çocuk üzerinde olumsuz bir etki yapması mümkündür. Çocuk “tartışma” olgusunu her ilişkinin doğal bir öğesi olarak görmelidir. Böyle görmezse kızgınlık duygusunun uygunsuz olduğunu düşünebilir ve öfkesini doğru bir biçimde dışa vurmakta zorlanır.